Persoonlijk

Wereldverbeteraar zijn

Het gebeurt naast de sinaasappelen, op de groente en fruit afdeling van de supermarkt. De bananen worden aangevuld. Een nieuwe lichting knalgele trossen wordt netjes gerangschikt. Maar dan… Moeten oude, losse bananen hun plek afstaan. Met bosjes tegelijk worden de eenlingen opgepakt en achteloos in een doos gegooid. “Stop,” wil ik roepen, “geef ze mij mee naar huis!” Het is pijnlijk om te zien. Nee, roep ik mezelf tot de orde. Het zijn bananen Inge, geen puppies. Maar hoe kan het dat dat tafereel me zo raakt? 

Bananen redden

Ik schrik er ook van: zelf was ik ook altijd aan het zoeken naar de tros die ik mee zou nemen voor op mijn fruitschaal. Niet te rijp, niet te groen… De eenlingen negeerde ik.
Ik besloot ter plekke dat ik vanaf nu losse bananen zou redden. Hoewel er zoveel mensen zijn die het niet doen, getuige de volle doos eenlingen. Toch vond ik dat ik me daar niet door tegen mag laten houden.

bananen1

Geen weg terug

Sinds ik bewuster in het leven sta en probeer groenere keuzes te maken, stel ik mezelf ook de vraag: heeft dat nou wel zo veel effect? Als ik het afval scheid, maar de rest van het appartementencomplex het oud papier gewoon bij het grofvuil gooit? In je eentje proberen het goed te doen, zo voelt het soms. Maar het dan zelf niet doen, met de gedachte: het heeft toch geen nut als ik in mijn eentje de wereld probeer te verbeteren. Nee, dat kan ik ook niet. Ik kan niet meer terug, doen alsof ik niet weet wat ik weet.

Enthousiasme rondstrooien

Toen ik tegen iemand vertelde wat ik vind dat we als mensen beter zouden kunnen doen, kreeg ik het antwoord: je bent schrijver, dan deel je je verhaal toch? Zo kan je jouw rimpelingen creëren. Hoe klein ook. Mijn eerste gedachte was (alweer): dat heeft toch helemaal geen nut? Maar het zette me wel aan het denken. Wanneer ik het allemaal voor mezelf hou en het zelf ‘goed doe’, bereik ik nog minder. Ik geloof dat alle kleine beetjes helpen. Wanneer ik enthousiast over iets ben, wil ik dat graag met anderen delen. Een recept voor de smaakvolste curry. Een inspirerend boek. Of waarom ik mijn groente en fruit niet in plastic tasjes wil verpakken.
Ik kan geen dekseltje op mezelf doen en in mijn eentje genieten van mijn ontdekkingen. Het liefst schreeuw ik het van de daken. De poppetjes die in mij aan de knoppen zitten, rennen rondjes. In gedachten zie ik ze enthousiasme rondstrooien.

Dat wil ik op mijn blog ook doen. Mijn enthousiasme rondstrooien. Mijn ideeën en ontdekkingen delen. Al is het maar dat na het lezen van dit artikel, een iemand bij een volgend supermarktbezoek losse bananen in zijn of haar mandje legt. Zonder plastic tasje eromheen dan he. 😉

Lichtgroen

Ik vind mezelf geen wereldverbeteraar. En op de schaal van ‘groen zijn’, ben ik pas heel licht groen. Dat vind ik niet erg. Ik ben nieuwsgierig en enthousiast over wat ik nog kan verbeteren. Ik maak de wereld graag een beetje mooier. Ook probeer ik alles wat ik daarin doe, vanuit het positieve te doen. Je kunt heel somber worden als je kijkt naar mensen die de aarde lopen te verprutsen. Ik probeer te kijken naar wat ik bereik, doordat ik bijvoorbeeld minder plastic afval produceer, me verdiep in veganistisch koken of zo veel mogelijk de fiets pak.

4 gedachten over “Wereldverbeteraar zijn

  1. Dat vind ik wel heel mooi omschreven, dat van die rimpelingen. Ik hoop met mijn blog ook een paar rimpelingen te veroorzaken voor een kleine vergroening. Je hebt er alvast een volger bij – missie geslaagd dus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *