Persoonlijk

Vertrouwen op je gevoel

brief aan mijn jongere ik

Ik heb ooit eens een aanbod van een nieuwe baan afgewezen. Terwijl ik er genoeg zou gaan verdienen, uren kon maken en waardering zou krijgen voor mijn kwaliteiten. Toch zei ik nee. Tot volledig onbegrip van mijn omgeving en degene die mij de baan aanbood.
De reden? Het voelde niet goed. Het kostte heel wat wilskracht om me niet om te laten praten door rationele weerleggingen van anderen. De afgelopen jaren ben ik daar gelukkig steeds beter in geworden. Hoe? Dat vertel ik vandaag.

Wanneer het gaat om keuzes maken, zijn mensen grotendeels in te delen in twee categorieën. De eerste denkt na over zijn of haar keuze, zet feiten op een rij en neemt dan een beslissing. De tweede gooit die rationaliteit over boord en laat zich leiden door gevoel. Of intuïtie. En die tweede, zo iemand ben ik. Tja Inge, dat is niks nieuws, zou je zeggen. Maar wat wel nieuw is, is dat ik er voor het eerst trots op mag zijn van mezelf.

Ik heb voor mezelf al een keuze gemaakt op basis van mijn gevoel, lang voordat ik heb nagedacht over de feiten. Minder handig als het discussies betreft waar je wel degelijk met argumenten op de proppen moet komen. Want voor mij is ‘gewoon, het voelt niet goed’ een redelijk argument. Als dan de vraag komt: waarom dan? Denk ik: dat heb ik toch net gezegd? Het voelt niet goed.

Leren vertrouwen

Je gevoel praat vaker tegen je dan je denkt. Het is de kunst om het te horen, er naar te luisteren en er dan ook naar te handelen. Het kan ook een verwarrende raadgever zijn. Soms bemoeit je hoofd zich namelijk ook met gevoelskwesties.
Waar ik echt op mijn gevoel leerde vertrouwen, was toen ik in mijn eentje met een backpack door Midden Amerika trok. Ik was in Panama en verbleef in een hostel in de bergen. Mijn reisgezelschap vertrok naar volgende bestemmingen, dus ik ging ook. Ik had op de kaart een leuke plaats aan de kust gevonden. Die reis zou me tien uur en vier overstappen kosten. Maar als ik ’s ochtends vroeg zou vertrekken, moest het haalbaar zijn. Mocht er niks tegen zitten, maar ach, dat zou een zorg voor later zijn.

Panama
Zonsondergang bij het hostel in de bergen in Panama.

Alleen in Panama

De eerste twee busritten verliepen voorspoedig. Na de eerste stop nam ik afscheid van mijn reisgenoten. Even twijfelde ik of ik met ze mee zou gaan naar de hoofdstad. Maar nee, mijn besluit van die ochtend had ik niet voor niets genomen, ik ging verder. Alleen.
Ik was bij de voorlaatste overstap naar mijn eindbestemming. Het was een grote gok om daar de bus te nemen, omdat er een kans was dat ik de laatste overstap niet zou halen. En in dat plaatsje vast zitten, was wel het laatste wat ik wilde.
Na een half uur doelloos rondlopen, op zoek naar een plek om te overnachten (voor het geval ik mijn reis de volgende dag voort zou zetten) riep ik mezelf weer tot de orde. ‘Inge, hoe ben je de afgelopen weken doorgekomen? Juist, door alleen te doen wat goed voelt.’ Dus langs een drukke straat, naast een aftands eetkraampje, ging ik stil staan met mijn ogen dicht. Ik moest echt even de invloeden van buitenaf en mijn eigen gedachtes een halt toeroepen. Mijn zenuwen verdwenen en toen ik mijn ogen opende wist ik: in deze plaats voelt het niet goed om te overnachten. Dus ik ga helemaal door naar mijn eindbestemming. Het komt goed.
En dat deed het ook. Toen ik bij de laatste stop voor de eindbestemming kwam, stond het busje nog te wachten. Daarna wachtte hij nog een uur (waarom is me nog steeds een raadsel) en bewees dat me weer dat ik me geen zorgen hoef te maken.

De beste keus

Geef je intuïtie eens voorrang bij het maken van beslissingen. En dan niet bij: moet ik die nieuwe blender of stoel kopen, maar: moet ik bij dit bedrijf gaan werken? Of: moet ik er blijven werken?
Je intuïtie weet wat er op dat moment het beste is voor je. Daar mag je best eens op vertrouwen.

Zo heb ik ook geleerd om te luisteren naar mijn lichaam. Eigenlijk doe je dat al vanzelf. Want als het goed is weet je precies te vertellen wanneer je honger hebt. Dat gevoel is met geen mogelijkheid te negeren. Of wanneer je moe bent. Je lichaam heeft nog zo veel meer te vertellen.
De keuze voor het stoppen met de pil is een goed voorbeeld van luisteren naar mijn lichaam. Ik voelde (ha, daar heb je ‘m weer) dat mijn lichaam het niet leuk meer vond. Na heel wat bezoeken aan de huisarts luidde de conclusie: het zal best vervelend voor je zijn, maar leer er maar mee leven.
Voor mij het moment om te stoppen. De klachten verdwenen diezelfde week nog en ik had eindelijk mijn lichaam weer terug.

Makkelijk is het niet altijd, om te luisteren naar je intuïtie. Je zal af en toe te maken krijgen met vragende blikken en onbegrip. Maar ik weet ook dat wanneer je vol vertrouwen bij je standpunt blijft en de ander uitlegt hoe je je voelt, de ander niets anders kan dan het respecteren.
Ik zou zeggen: geef dat stel hersenen van je eens rust en laat je intuïtie wat ‘denkwerk’ voor je doen.
Het leven geeft geen garanties. Dus waarom zorgen maken om een keuze die je maakt? Je weet achteraf ook bij een rationeel besluit pas of dat het juiste was om te doen. En dan geloof ik ook nog in ‘dat het zo moet zijn.’ Maar dat is een heel ander verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *