Persoonlijk

Opruimen als een pro

Het is ruim een jaar na de verhuizing wanneer ik constateer dat ik te veel spullen heb. Ik heb net het boek Opgeruimd! van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo gelezen en besef dat ik mijn leven een stuk aangenamer kan maken door op te ruimen. Maar dan echt. Ik was ervan overtuigd dat ik met het verhuizen al het overbodige al had weggedaan. Spoiler alert: niet dus. 

Het werd tijd om wat onnodige zooi de deur uit te doen. Marie vraagt haar cliënten voordat ze aan de opruimsessie beginnen, hun ideale leefomgeving voor ogen te nemen. Dat was makkelijk! In mijn huis is veel licht en ruimte, veel planten en alleen het hoognodige pronkt in kasten. Mijn kledingkast is op kleur gesorteerd en alles in nette stapeltjes. Het eten zit in mooie voorraadpotten in plaats van talloze zakjes met klemmetjes. De administratie is in logische tabbladen geordend. Tot slot staan er boeken in mijn kast die ik echt wil lezen.

Marie Kondo2
Licht, ruimte en planten, check! Nu de rest nog…

Overal liefde
Op mijn eerste wens na, kon ik niks van mijn lijstje afvinken. Dus, ik ruimde op, met het boek als gids. Ik moet er even bij zeggen dat Marie Kondo heel gedisciplineerd is. Ze behandelt al haar spullen met liefde en ze zorgt dat er niets overbodigs in haar huis zwerft. Nee, er zwerft sowieso helemaal niets in het huis van Marie. Die perfectie zal ik nooit bereiken, maar ernaar streven kan ik wel. Mijn visioenen van huis met rust en ruimte zorgden ervoor dat mijn enthousiasme niet meer te stoppen was.

Een berg van kleding
Allereerst was mijn kleding aan de beurt. Hier heb je volgens Marie de minste moeite mee. Zo leer je alvast de opruimskills voor de echt moeilijke dingen (foto’s bijvoorbeeld. Help!) Alles kwam op een grote stapel terecht. Een hele grote stapel. De onderste broeken uit mijn kast zagen voor het eerst sinds jaren weer het licht. Ik vond truitjes die ik sinds mijn studententijd al niet meer had gedragen. Ook ontdekte ik de reden van het uitpuilen van mijn ondergoed en sokkenla. Gewoon nooit wat weggegooid!

Orde, eindelijk!
Tweederde van mijn kleding verdween in zakken voor de kringloopwinkel, of was rijp voor de prullenbak. Het overgebleven deel borg ik op in Marie Kondo stijl en ik stond versteld. Mijn zomer en winterkleding paste samen in mijn kast! Alles was op soort en kleur gesorteerd. Strakke, nette stapels. Alles zag er zo mooi uit, dat ik de uitspraak van Marie ‘Je moet je kleding met liefde behandelen’, niet raar meer vond.
Ik zou wel uren naar mijn kledingkast kunnen kijken. Het leek net of ik in een kledingwinkel stond, zo mooi zag alles er uit. Dat ik uit wanhoop kleding die ik bij nader inzien toch niet aan ging doen terug in de kast gooide ‘omdat het in een goede stapel terug leggen onbegonnen werk is’, was verleden tijd.

marie kondo3Verslaafd aan opruimen
Na de kleding volgde mijn boeken. Van verspreid in verschillende ruimtes, stond alles nu op een plek. En stonden er stuk voor stuk boeken die ik met trots in mijn kast heb staan. Daarna nam ik de hele keuken onder handen. Ik schrok van hoe rommelig deze voor mij fijnste plek was geworden. Ik kreeg nog meer zin in koken door alleen al de aanblik van het aanrecht na mijn opruimsessie. Geen tiental flesjes en potjes meer op het aanrecht maar vooral heel veel ruimte om te koken. Van het thema ‘kimono’ (Japans voor ‘allerlei’) bleek ik nog wel het meeste te hebben. Welk mens heeft er nu vijftien notitieboekjes nodig? Kapotte pennen? Ik kan hier kort zijn: ik had gewoon heel veel onnodige zooi, eh, kimono.

Opruimen in je hoofd
Opruimen was tot voor kort voor mij een verplicht nummer en de zin erin verdween vaak even snel als dat die kwam. Maar nu: ik bleef maar gaan! Het kostte me veel moeite om mijn zendingsdrang binnen de perken te houden. Zoals Marie in haar boek zegt: ruim zelf op en de mensen om je heen gaan vanzelf met je mee. In hun tempo, welteverstaan.
Al dat opruimen doet mentaal ook iets met je. Wat ze zeggen is dus echt waar. Ik werd er heel zen van. Alle ruimte die ik maakte door afstand te doen van spullen, die ruimte ontstond ook in mijn hoofd.

marie kondo4
Mijn boek als gids.

Nooit meer opruimen
Marie garandeert in haar boek dat als je alles volgens haar methode doet, je niet wekelijks ellelange opruimsessies meer hoeft te houden. Eens per half jaar loop je alle categorieën weer even na en je hele huis kan er weer tegenaan.

Dus, hoe staat het nu een half jaar later met die opgeruimdheid? Tja, de perfectie van Marie Kondo zal ik nooit na kunnen streven. Daar ben ik ten eerste niet gedisciplineerd genoeg voor. De woorden rommelig en kleur blijven meer op mij van toepassing dan wit en ruimtelijk. Mijn handtas zal nooit zo netjes zijn als die van Marie. Elke dag leeggemaakt en opgeborgen en al. Na een week zwierven de kruimels en briefjes al op de bodem. Maar er moet toch wat zijn blijven hangen van dat opruimenthousiasme? Ja. Ik heb bijzettafeltjes wit geschilderd, wat dan ook meteen het enige witte is in huis. Ik vouw mijn kleding nog steeds op als mini pakketjes (de methode is omschreven in het boek) en heb de kleurensortering nog niet laten gaan. En ik kan zeggen dat ik van alle spullen die ik in huis heb, echt blij word. Dat is het belangrijkste wat ik na het lezen van het boek heb geleerd: bewaar alleen waar je echt blij van wordt. (Tenzij je het heel hard nodig hebt, zoals je map met belastingpapieren, daar wordt niemand blij van.) Ik ben mijn spullen meer gaan waarderen. Ik koop minder kleding en wil wat ik in mijn kast heb, ook echt allemaal dragen. Dat gevoel is heerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *